با سپاس از بازديد شما از اين وب‌نوشت.

چيزي كه خوانديد، قطعه‌اي بود از گزارش بلندبالاي همشهري ورزشي از آن پيروزي بزرگ. اما نكته‌اي كه دنبال‌كنندگان اخبار باشگاه استقلال را به معناي واقعي گيج مي‌كند، اتفاقي بود كه درست يك روز پيش از بازي رخ داد. بله، علي فتح‌الله زاده بي‌مقدمه از سمت مدير عاملي بركنار شد. 

و اكنون ما مي‌خواهيمبطور خلاصه، همۀ جوانب و هر آنچه مي‌توان از اين سقوط و صعود آبي‌رنگ برداشت كرد را بررسي كنيم و واقعا ببينيم استقلال در كداميك از سه‌گانۀ مشكل‌زاي خود دست به تغيير زد تا توانست اينگونه، دگرگون باشد. 

اگر حوصلۀ بررسي مفصل را نداريد، پيشنهاد مي‌كنم يكراست برويد سراغ جمع‌بندي. 

1. اخراج مدير عامل و شوك رواني

براستي كه نمي‌شود ناكاميهاي پيشين استقلال را گردن مدير عامل سابق انداخت. با اين منطق ساده كه خب بازيكنان و كادر فني همانست و طبيعتا با نبود مدير عامل – يعني ثبات – تيم به مشكل بر مي‌خورد، نه اينكه شش-هيچ ببرد! پس واقعا علي فتح‌الله زاده در شش-هيچ نبردن استقلال در بازيهاي پيشين اين تيم بي‌تقصير بوده. 

اما از سوي ديگر، خبر اين اخراج را مي‌توان به مانند يك شوك رواني دانست. چرا كه پس از بركناري حجازي در فصل پيشين هم استقلال واقعا دگرگون شد، درحاليكه همۀ اعضاي باشگاه همانها بودند و حتي مدير فني خود حجازي بود (تازه جالب اينجاست بعد كه فيروز كريمي آمد، تيم شد همان آش و همان كاسه). 

پس در يك كلام، آنها “خواستن” را به معناي واقعي تجربه نكرده بودند. 

2. تغييرات در تركيب اصلي و ورود دو بازيكن

همشهري ورزشي مي‌نويسد: “يدالله اكبري موثرتر و دونده‌تر از كاظمي ظاهر شد. برهاني و مجيدي هر كدام دو گل به ثمر رساندند و بازيكنان كناري استقلال هم نمايش خوبي داشتند.” پس ديديد كه ضعف يك بازيكن، مي‌تواند موجبات تضعيف نمايش ديگري (مثلا در اينجا مجيدي) را فراهم سازد. 

3. ضعف همنام اهوازي

ادامۀ متن نقل قول شده، دقيقا اين است: “قلعه‌نويي البته در پيروزي بزرگ تيمش مديون نمايش ناامبدكنندۀ همنام سفيدپوش و بخصوص مدافعان اهوازي است. مدافعان استقلال اهواز در اين مسابقه سازندۀ گلهاي استقلال بودند و خط مياني ضعيف اين تيم نيز هيچ تواني براي نزديك شدن به دروازۀ ميزبان تهراني نداشت.”

در همين راستا مي‌توانيم نگاهي هم به صحبتهاي اكبر ميثاقيان بيندازيم. سرمربي تيم اهوازي پس از بازي اظهار داشت: “متاسفانه بعد از دريافت گل اول، شيرازۀ تيم ما از هم پاشيد…* استقلال در ديدار با صباباتري هم فرصتهاي زيادي داشت كه نتوانست از آنها استفاده كند و از شانس ما در اين ديدار همۀ فرصتهايشان تبديل به گل شد.” توجه كنيد كه اين “از شانس ما”ي ميثاقيان، خيلي به مورد يكم و دگرگوني روحيۀ تيم (اصلا بحث مثبت و منفي نيست) ربط دارد. 

از سويي اما نكته‌اي كه مي‌توان از مورد سوم استخراج كرد، دقيقا پاسخ يكي از بي‌پاسخترين سوالها در اين باره است: “چرا اينبار قلعه‌نويي توانست با سه دفاع ببرد؟” اين ديگر نكته‌ايست كه با رويارويي استقلال با تيمهاي بمراتب قدرتمندتر آشكار خواهد شد. به عبارتي ديگر، مشخص خواهد شد كه استقلال قوي بوده، يا استقلال اهواز ضعيف. (شايد هم هردو!)

جمع‌بندي

سقوط و صعودي كه بدان اشاره كرديم، بهانۀ خوبي شد تا بررسيهاي انجام شده در پست پيشين را، با مثالي كه در عالم واقعيت رخ داد بسنجيم. پس نتيجه مي‌گيريم كه: 

3. تيم استقلال از چيزي شبيه به مشكل روحي رنج مي‌برد. چراكه بمب آبي، يا بهتر بگويم بمب خبري آبي با پوشش موقت آن، ظرفيت آنها را تا 6 گل افزايش داد. 

2. مشكل مهرۀ استقلال با آمدن يدالله اكبري و برهاني حل شد. (ولي بايد احتياط كرد تا دوباره پديدار نشود)

1. مشكل تاكتيك… خوب مي‌دانيم كه آنها نمايندۀ كشورمان در ليگ قهرمانان آسيا هستند. 

و شماره‌بندي معكوسي كه مي‌بينيد، درست مطابق با عناوين پست پيشين است. 

پانوشت

* “ما بايد به استقلال مي‌باختيم اما نه با اين نتيجۀ سنگين.” (احساس كردم نوشتن اين جمله در متن بيهوده است و به همين خاطر تنها براي آنهايي كه مي‌خواهند بدانند چيست، در اينجا گذاشتم.)

پاينده باشيد؛ دوشنبه 1387/07/01

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

—

مشكلي كه چنديست دامنگير آبي پوشان پايتخت شده، شايد اصلي ترين دليل اين مسئله باشد؛ اينكه يكي با استقلال از شخصي ديگر مي‌بازد و سپس، خود با تيم ديگري، همان “شخص ديگر” را مي‌برَد. اما نكته اينجاست كه هيچكس نمي‌داند اين “مشكل” چيست و طبيعتا هيچكس هم افسوس و نااميدي پيروز قرباني – اگر اشتباه نكنم – را در برنامۀ نود دوشنبۀ گذشته فراموش نخواهد كرد. آنجايي كه مرد باتجربۀ آبي‌پوش اينگونه، صحبت از ناتواني در نخست پيدا كردن اين مشكل مي‌كرد: “ما هر كاري مي‌كنيم، توپهايمان توي گل نمي‌روند…”

بيچاره حق هم دارد. اگر توپ جانواريو در همان دقايق نخست دروازۀ صبا را فرومي‌ريخت، استقلال مي‌توانست خيلي راحتتر بازي كند، نتيجه را حفظ كند و درنهايت پيروز ميدان باشد.

اين صحبتها، همه و همه چيزي جز تناقضهاي عجيب و غريب را رقم نمي‌زند. پس از قهرماني، چهار مربي در استقلال حضور مي‌يابند ولي هيچيك حتي نايب قهرماني را هم سر سفرۀ استقلال نمي‌آورند. با اين حال استقلال در سال آخر قهرمان جام حذفي مي‌شود ولي بازهم در فصل بعد، هيچ خبري از آن “استقلال زلزلۀ” 85-84 نيست. اكنون ما مي‌خواهيم با در نظر داشتن چند جانب، اين موضوع را به تفصيل بررسي كنيم.

1. مشكل تاكتيك

اين ضعف دقيقا از زماني شروع شد كه امير قلعه‌نويي از اين تيم رفت (البته به تيم ملي) و جانشينانش نتوانستند بخوبي تيم را حفظ كنند. بويژه با حذف ناگهاني استقلال از ليگ قهرمانان – آنهم بخاطر يك تأخير ساده – اين معضل رو به گسترش نهاد. اگر مديريت استقلال كمي آينده‌نگري مي‌كرد، مي‌توانست با حفظ فيروز كريمي و فرصت دهي به او در فصل نقل و انتقالات، حداقل در فصل بعد ديگر از پگاه گيلان نبازد.

در كنار اين، اگر استقلال واقعا مي‌خواهد ببرد، نبايد گل بخورد. اين درسيست كه فوتبال قرن بيست و يكمي به ما مي‌آموزد. بالطبع لازمۀ گل نخوردن هم دفاع سه نفره نيست! اگر دقت كنيد، در سيستم 2-2-3-3ي (از چپ بخوانيد) استقلال، هيچ جايي براي حفظ توپ در پشت محوطۀ جريمۀ حريف نيست. در كنار اين، هافبكهاي راست و چپ استقلال – كه در خط مياني بازي مي‌كنند – يا بايد حمله را پشتيباني كنند و يا دفاع را. پس بدين ترتيب خيلي جاها كه نياز به تهاجم از گوشه‌هاست، خط دفاع تيم – درصورت لو رفتن توپ – از جناحين بشدت آسيب پذير مي‌شود. حالا ديديد اگر مربع تهاجمي استقلال پرِس شود، چه بلايي سرشان مي‌آيد؟ در سه تصوير زير، بخوبي اين موضوع بررسي شده:

ولي حالا اينكه چرا آمدن فيروز كريمي موفق در استقلال اهواز و يا بازگشت امير پس از دو سال نتوانست گرهي بگشايد را، به مشكل دوم واگذار مي‌كنيم.

2. مشكل مهره

درست است، همۀ آنها نامدارند، همه باتجربه‌اند، همه مطرح‌اند؛ ولي بايد واقعيت را ديد. واقعيت هم چيزي جز نياز استقلال به چند بازيكن جوان و پرانرژي نيست. حضور دو-سه بازيكن با اين صفات در خطوط هافبك و حمله، مطمئنا تاثير بسزايي در روند بازي استقلال خواهد داشت.

در مقاله‌اي كه دو روز پيش از آقاي جلال چراغپور مي‌خواندم، به اين اشاره شده بود كه “اگر دو سال پيش استقلال مثل آب خوردن گل مي‌زد، بدين خاطر بود كه سياوش اكبرپور مكملي به اسم عنايتي داشت. جباري يك بازيكن شش دانگ بود (يعني همه جا بازي مي‌كرد و بازي مي‌ساخت)” و به هر ترتيب همۀ مهره‌هاي كنوني استقلال، جوانتر بودند.

راه حل چيست؟ راه حل، كمي تجديد نظر در تفكرات مديريتي باشگاه است. خيلي وقتها نياز نداريم بازيكن “نامدار” يا “بالاي 21 سال” جذب كنيم. همۀ باشگاههاي بزرگ و موفق جهان، بخشي به اسم تيم ب و حتي تيم ث دارند (در الفباي انگليسي، بعد از ب، ث هست!) و بازيكن كه سهل، مربي هم از اين بخشها مي‌آورند و اتفاقا موفق هم مي‌شوند. اصلا خوب نيست كه در كشور ما، فقط سپاهان از اين صفت بهره مي‌برد.

همچنين مي‌توان مانند تيمهاي انگليسي، بجاي تاسيس تيم ب، به قاره‌اي چون آفريقا رفت و استعداديابي كرد.

3. مشكل روحي

نه خواهشا اشتباه نكنيد. به هيچ وجه منظور من در كلماتي مثل “ضربۀ روحي” و يا “نااميدي” نمي‌گنجد. منظور من از مشكل روحي چيز ديگريست. حسابش را بكنيد اگر آرش برهاني هشتاد درصد توپهاي سال پيشش را گل كرده بود، الان استقلاليها داشتند بالاي جدول حالشان را مي‌كردند (خب طبيعيست كه اگر پارسال گل زده، امسال هم مي‌تواند گل بزند و نياز نيست روي نيمكت بنشيند). جالب اينست كه كار تا جايي پيش مي‌رود، كه حتي مهاجم خارجي‌اي چون جانواريو هم تك به تك خراب مي‌كند.

نحوۀ حل اين مشكل هم بدين ترتيب است كه مديريت و كادرفني، با دعوت از يك (و ترجيحا چند) روانشناس متخصص – كه از فوتبال هم سر در بياورد – بنشينند و ببينند واقعا مشكل روحي بازيكنان چيست كه اينهمه موقعيت مسلم هدر مي‌رود. آيا بحث فقط به يك تمرين هدف‌يابي ختم مي‌شود، و يا اينكه بايد با بازيكنان از بُعد رواني كار شود؟

به نظر من، اين سه، مشكلات اصلي استقلالند و ساير معضلات، نهايتا در همينها خلاصه مي‌شوند. بنابرين براي يك ادعاي قهرماني درست و حسابي در ليگ و كسب مقام در قهرمانان آسيا، حل هر سه نياز است.

تندرست باشيد. چهارشنبه 1387/06/27

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

اين عكس، يك تفاوت با عكس اصلي روي جلد بازي دارد...

فيفا؛ فدراسيون سازمانهاي جهاني فوتبال. فيفا؛ فدراسيون جهاني فوتبال. و در نهايت، خود فوتبال. آنقدر تلفظش آسان است كه شايد اگر “كنامي”، زودتر به فكر مي‌افتاد، سراغ نامهايي چون “فوتبال سنجش پيشرفته” ويا “بردن يازده” نمي‌رفت.

چشمپوشي از هرآنچه رخ داده، امسال نيز جشن تولدي ديگر در راه است. جشني كه پاييز امسال، پانزده سالگي اين “نام” را با گذاشتن كاملترين شمع – شمع شانزهم – پايكوبي خواهد نمود. اين پايكوبي، يادآور تاريخچه‌اي نگريستني‌ست؛ شمعهاي “كاملتر” يكي پس از ديگري روي كيك آمدند تا در نهايت، شمع شانزدهم – شمع 2009 – با عنوان كليشه‌اي “كاملترين”، با سطح بلوريني كه تصويري جز “فوتبال امروز” در آن پيدا نيست، پاي به عرصۀ… بودن روي كيك بگذارد. كيكي گرد، متشكل از خامه‌هاي سبز، كرِم و از همه بيشتر، آبي. كيكي گرد، با چشمهايي منتظر. چشمهايي منتظر، كه خوشحالي ورود شمع جديد، آنها را هرگز خفته نديده. كيكي گرد، به نام زمين.

اما موضوع نهفته در پس اين پرده – ورود هرسالۀ شمعهاي بلورين و كاملتر – چيست؟ برگزاري هرسالۀ اين جشن براي نام “فيفا” و برادر ژاپني‌اش*، آيا بدون انگيزۀ اين شئ نهفته، آيا شدنيست؟ بازمي‌گرديم به يك سال قبل، هنگاميكه شمع پانزدهم، در زير برچسب “2008″ خود لقب “كاملترين” را داشت (لقب آتي شمع شانزده). سوالي پيش مي‌آيد: آيا واقعا اخذ نشان “كاملترين”، شمع پانزدهم – و پس از آن شمع شانزدهم – را خوشحال مي‌كند؟ آيا ممكن است اين انتقال نشان، بعدها به كاري دشوارتر بدل شود؟

بس است. تمثيل، تشبيه، تفصيل، همۀ اينها تمام شدند. مي‌خواهم دو كلام منطقي دربارۀ موضوع اين جستار صحبت كنم. اهالي بازي رايانه‌اي، حرفها و مقايسه‌هايي را كه دربارۀ ويرايشهاي گوناگون فيفا زده و انجام مي‌شود را – بخصوص از سال 2006 به اين سو – كم نشنيده‌اند. هنوز هم خيليها هستند كه آيكن “فيفا 2006″ يا “فيفا 2005″ بر روي دسكتاپشان مشهود است. شمعهاي سيزده به قبل، ظاهرا هنوز هم در اين دنيا طرفداراني دارند.

چرا؟ چرا يورو 2000 و جام كره-ژاپن، زيباتر از يورو 2004 و جام آلمان بودند؟ شوربختانه، روند نزولي زيبايي فوتبال در قرن 21، در بازيهاي فيفا هم نمايان شده. اگر در فيفا 2006 شما حتي 4-2 هم مي‌برديد، در 2008 زدن يك گل هم مصبيتهاي خاص خود را داراست. سطوح مبتدي و حتي حرفه‌اي بازي، چندان به واقعيت نزديك نيستند؛ اما در بالاترين سطح – World Class – همه‌چيز آشكار مي‌شود. اينجاست كه بايد از الگوي مربيان واقعي فوتبال تبعيت كرد. اينجاست كه بايد ديد در فوتبال دنيا چه مي‌گذرد. نقطۀ تاريك همينجاست؛ اينجاست كه بايد بازي‌مان درست مانند فينالهاي معروف سال 2004 به اين سو (ليسبون، برلي و وين) باشد. در اين فينالها چه گذشت؟ بازي زيبا؟ يا بازي‌اي كه هر تيم فقط يك سهم از گلهاي به ظاهر نامحدود داشت؟
پر واضح است كه با گرايش تيمها به سوي سبك دفاهي، همۀ تاكتيكها ناخودآگاه سر به نيست مي‌شوند. شايد به اين خاطر فيفا 08 محبوب است، تنها براي آنان كه دنبال موضوع “تاكتيك” باشند**. شايد به اين خاطر فيفا 08 محبوب بود، تنها براي آنان كه دنبال موضوع “تاكتيك” بودند.

—

اينبار ما، جوري ديگر به يك ورزش رايانه‌اي نگريستيم. خوش يا بدبختانه، ورزش رايانه‌اي، فراتر از يك ورزش رايانه‌ايست. 2 مميز 99 گيگابايت، حجميست كه ما براي بازي فيفا مي‌بينيم، اما نه حجم واقعي آن.

پانوشت:

* شركت ژاپني “كُنامي”، سازندۀ هرسالۀ بازيهاي رايانه‌اي فوتبال. بازيهايي كه آنها را PES مي‌ناميم. اين برادر ژاپني خود برادري ديگر دارد كه ساكن آمريكاست. نام او، Winning Eleven يا همان “بردن يازده” است.

** به بالايي بسيار ربط دارد.

تابستان بود. تقريبا همۀ باشگاههاي ليگ برتري سرگرم دادن بازيكنشان به يكي و گرفتن بازيكن تازه از ديگري بودند. برخي از ترس دلالها نصف شب (!) قرارداد مي‌بستند و بعضي ديگر هنوز منتظر بودند ببينند مربي مورد نظرشان بالاخره مي‌آيد يا نه. در همين هنگام بود كه قانوني جديد، چشمها را گرد و گوشها را تيز كرد. قانوني كه بموجب آن، هر شهر تنها مي‌توانست 2 تيم در ليگ برتر داشته باشد. قانوني كه اگر علت اصلي تعويض امتياز سپاهان نوين و فولاد نبود، دسته‌كم توانست بخوبي بر آن چيره گردد.

سر و صدا آغاز شد. نام كارشناسان بسياري در كنار عنوان اين خبر در روزنامه‌هاي گوناگون درج شد. فدراسيوني كه از اين رو، مورد انتقاد قرار گرفته بود، توانست بخوبي به اين قضيه جامۀ عمل پوشانده و “پيكان”، “صبا” و “راه‌آهن” را با “پاس” همگروه كند. بدين ترتيب پس از همدان، بترتيب مردمان قزوين، قم و ري نيز توانستند تيم شهر خود را در ليگ برتر تشويق نمايند. اينكه ساكنين فوتبال اين شهرها قادرند از دريچه‌اي كه نام محل زندگيشان بر سردر آن نگاشته شده، وارد تالار بزرگ فوتبال شوند را هم دليل دومي بدانيد براي تاكيد بر سودمندي اين قضيه.

در نقطۀ مقابل اما چيزي كه بعدها “دليل بزرگ انتقاد كارشناسان” نام گرفت، موضوعي نه‌چندان ساده بود. به عقيدۀ آنها، امكانات نامطلوب اين شهرها – البته در قياس با تهران خيلي بزرگ (!) – مي‌توانست آسانسور ساختمانهاي اداري استقلال و پرسپوليس را بيش از ظرفيت پر كند. كار تا آنجايي پيش رفت كه برخي كارشناسان با نگاه به نقاطي دورتر، گفتند اين مسئله به جذب بازيكنان ايراني توسط كشورهاي عربي دامن مي‌زند، چرا كه مديران سرخابي با نگاه به فوتباليستها يا همان ساكنين چندين و چندماهۀ اتاقهاي انتظارشان، خيلي راحتتر و شايد هم بالاجبار زير نامه‌هايي با مبدئي تنها چند كيلومتر آنطرفتر از جزيرۀ كيش را، امضا خواهند كرد.

من مي‌گويم

من مي‌گويم آخر جناب كارشناس محترم، مگر زماني كه ما 13 تيم شهرستاني داشتيم، مشكلي پيش مي‌آمد كه اگر تنها 3 تاي ديگر بر آنها بيفزاييم، دوچندان شود؟

نظر من

آغاز عمل به اين قانون، مي‌تواند نويد آينده‌اي بهتر دهد كه در آن، آنچه مسئولان فدراسيون مي‌خواهند – يعني پخش تيمهاي ليگ برتري در استانها بطور مساوي – بخوبي آشكار باشد. اما در اين ميان، بايد به سه نكتۀ جدي توجه كرد:

1. دوري ليگ دسته يك از صحنۀ رقابت. وقتي يك مربي ببيند براي پيروزي در ميدان بي‌رحم “پلي‌آف”، نياز است حتما زن و بچه را بردارد و برود (معلوم نيست كدام) شهر ديگر، بطور قطع قلم در دستش شل مي‌شود و چه بسا نتواند به نوشتن داستان تلاش تيمش در ليگ يك، ادامه دهد.

به گونه‌اي ديگر، همين موضوع ممكن است براي يك بازيكن تكرار شود و تنها بفكر خودنمايي باشد تا شايد در يكي از تيمهاي ليگ برتري مورد قبول قرار گيرد.

2. موضوع دوم اما تا حدودي به اين مربوط است كه ما خير باشگاهها را مي‌خواهيم! اينكه فوتبال يك شهر از طبقۀ همكف بپرد بر پلۀ “حضور در ليگ برتر” چندان مناسب نيست، درست مانند ورود طالبلو به مسابقۀ ايران – كرۀ جنوبي سال 2007، درست دو دقيقه تا پنالتي.

3. صندلي بازي! بله، خيلي ساده. سوت پايان بازيهاي پلي‌آف به صدا در مي‌آيد و بدين ترتيب، يك تيم ديگر به دو تيم (كاري نداريم كدام) شهر اضافه شده است. ضبط روشن شد! حالا دو نفر جهانديده و يك جوان، دور دو صندلي گرم و نرم مي‌دوند. با شروع فصل جديد، ديگر صدايي از ضبط بيرون نمي‌آيد و اينكه اكنون، كداميك از آن سه با ديدن دو صندلي پر، بايد پرش ناگهاني برق از سر را تجربه كند، بماند.

قبول دارم مشكلي كه پيش مي‌آيد را مي‌توان خيلي آسان به يك بازي كودكانه تشبيه كرد، ولي حل اين مشكل را نمي‌توان اينگونه برشمرد. احتمال جنگ و جدلهاي رسانه‌اي بالا مي‌رود. چرا؟ چون تيمي اهل ديار “دسته يك”، به جمع دو تيم قدرتمند يك شهر پيوسته. اكنون نه آن ساكنين جا افتاده، حاضر به كوچ هستند و نه تيم تازه وارد به ليگ. با اين استدلال كه: “چرا حتما بايد من بروم، نه ديگري؟” راه حل مشكل، در جملۀ نخست همين استدلال نهفته است؛ چرا حتما بايد من بروم، چرا بايد من بروم. به عبارتي معضل اصلي، اينست كه واقعا چگونه مي‌شود از ميان اين سه تيم، دو تيم را انتخاب كرد و مفتخر به بقا در همان شهر نمود. اتكا به (بالاخره) پيشقدم شدن يك تيم، بدترين مرهم است.

به نظر من، تجهيز شهرها به تيم فوتبال، بايد از دسته‌هاي پايينتر از ليگ برتر آغاز شود. بدين سان، اين شهرها نخست بخوبي با نحوۀ تيمداري فوتبال آشنا مي‌شوند و سپس، يك تيم كامل و البته نيرومند را وارد بزرگترين تورنمنت فوتبال كشور مي‌كنند.

خط آخر

در كل، اين طرح، طرحيست كه تنها اگر براي مشكلات آن راه حلي انديشه شود، مي‌تواند نمودي خوب و روشن از خود بجاي گذارد. من مطمئنم فدراسيون با برنامه‌ريزي مناسب و كارشناسانه، آينده‌اي بسيار مناسب و حتي شايد بهتر از آنچه من متصور شدم را پديد خواهد آورد.

بابك، پنجشنبه 1387/05/31

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

هنگاميكه ما چشمدار آغاز يك روز المپيكي ديگر هستيم، مي‌توانيم با نگاه به نگارگاني زيبا از آيين گشايش اين بازيها، زمان اين چشمداشت را كمي كوتاهتر گردانيم. نوار لغزنده‌اي كه دورتادور “آشيانۀ پرنده” را گرفته، پرتوافكن گوي‌مانند و زيبا، و فناوري LEDاي كه مايۀ ديدن همه چيز مي‌شود، همه و همه گردهم مي‌آيند تا المپيك، اين پديدۀ سترگ ورزش، پيشرفت فناوري روشنايي را بخوبي نمايانگر شوند.

با اين سنجش، نادرست نيست كه بگوييم آيين گشايش بازيهاي تابستاني پكن، از همۀ آن 28 همتايان پيشين، زيباتر نماياند.

اين گزارگان نه چدان بلند، از ديد من براي انگاشت جشن گشايش بسنده نمي‌كند. پس بياييد اينبار، باهم نگارگان آماده در “ادامه” را كاوش نماييم.

نگارۀ 1 از 10

نگارۀ 2 از 10

نگارۀ 3 از 10

نگارۀ 4 از 10

نگارۀ 5 از 10

نگارۀ 6 از 10

نگارۀ 7 از 10

نگارۀ 8 از 10

نگارۀ 9 از 10

نگارۀ 10 از 10

پي‌نوشت: شما مي‌توانيد با رفتن به نشاني نگارگان، آنها را در اندازۀ بنيادين بنگريد.

برگرفته از وبگاه گيزمودو

بابك، چهارشنبه 1387/05/23

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

المپيك هم افتتاح شد. كاري به هيچيك از وجوه آن نداريم و از آنجايي كه سون‌بال معمولا از ديد ديگري به قضايا مي‌پردازد، اين بار مي‌خواهم با ترجمۀ يك مقاله از وبگاه ياهو اسپرت در خدمت شما باشم.

پيش از آغاز سخن، بايد يك نكته را يادآور شوم: يكي از جالبترين بخشهاي مراسم افتتاحيه – از نظر من – هنگاميست كه نمايندگان ورزش تقريبا تمام كشورهاي جهان در يك ورزشگاه گرد هم مي‌آيند و هر يك مي‌كوشند، بهترين چهره را از فرهنگ خود به نمايش گذارند.

مي‌رويم سر اصل مطلب (!) كه اگر موافقيد، آنرا در “ادامه” بررسي خواهيم كرد.

وبگاه ياهو، از كشور آمريكا مديريت مي‌شود؛ پس انتخاب عكس كاروان ورزشي اين كشور بعنوان اولين عكس، چندان هم بعيد بنظر نمي‌رسد:

تصوير 1 از 11

تصوير 2 از 11

آنشب لباس بريتانياييها تقريبا بهترين بود، با لباسي مانند ملوانان [منظور سايت ياهو را از اين واژه نفهميدم!]، ژاكت و كمربندي كه با هم جور و هر دو سفيد بودند.

تصوير 3 از 11

لباس استرالياييها از صندلهايي راحت و البته رسمي تشكيل شده بود.

تصوير 4 از 11

پوشاك تيم ورزشي سوييس آدم را ياد بازيكنان اسكيتبورد (اسكيتبوردرها) مي‌انداخت!

تصوير 5 از 11

مرد اسپانيايي سرتاسر قرمز بود، انگار چراغ قرمز سر چهارراه! آنها از رنگي بهره مي‌بردند كه با ميانگين دماي كشورشان – البته در قياس با ساير اروپا – برابري مي‌كرد.

تصوير 6 از 11

لباس فرانسويها نيز – با در نظر گرفتن رنگ پرچمشان – در نوع خود جالب بود!

تصوير 7 از 11

نمايندۀ گرجستان، لباسي سرد و تمام سفيد را بر تن داشت.

تصوير 8 از 11

آرژانتينيها را هم كه انگار فقط تركيبي از سفيد و آبي كمرنگ، راضي مي‌كند!

تصوير 9 از 11

ايتالياييها خيلي سنگين پوشيده بودند: يك كت ملايم با يك شلوار شش-جيبي ساده.

تصوير 10 از 11

دو رنگ سفيد و خاكستري، خيلي ويژه در لباس آلمانها به هم گره خورده بودند. اما آن توپ واترپلوي بريده شده بر سرشان (كه ما بهش مي‌گيم: كلاه) چندان رسمي به نظر نمي‌رسيد.

تصوير 11 از 11

رنگ نارنجي كراوات هلنديها هم آنقدر به كت شلوار خاكستري‌شان بي‌ربط بود كه انگار اين دو، يكديگر را قطع مي‌كردند، با اينحال تركيب رنگ آنها بدك نبود.

—

پي‌نوشت:

1. شما مي‌توانيد با رفتن به نشاني عكسها، آنها را در اندازه‌هاي اصلي‌شان مشاهده نماييد.

2. من كه خواب بودم و نفهميدم اصلا چي شد و مراسم چجوري گذشت. (يه جوري گفتم انگار تو استاديوم بوده‌ام، نه؟!) ولي بعدش به لطف اخبار و همچنين خبرنگار اعزامي واحد مركزي خبر، يه چيزايي فهميدم.

3. ولي خودمونيم، لباس و تركيب رنگ نمايندگان كشورمان از همۀ اينها زيباتر بود، زيرا نكته‌اي بارز در آن ديده مي‌شد: زيباترين تركيب رنگ، بيشترين ارتباط با رنگهاي موجود در پرچم (اينهايي كه سايت ياهو ليست كرده بود را نگاه كنيد، فقط دو تاي اول و آنهم يه ذره، به پرچمشان مربوط مي‌شدند. بي‌ربط‌ترينها، هلند و استراليا بودند)؛ بيشترين سادگي، در عين حال نهايت زيبايي (در لباس ايرانيها هيچيك از آن ابزارآلات اضافي (!) – مانند كلاه كابويي و نمادهاي عجيب و غريب روي پيراهن ديده نمي‌شد، اما شايد صد مرتبه هم از آنها زيباتر بود و اين همان چيزيست كه آنرا “هنر طراحي” مي‌نامند)؛ بيشترين انرژي و حرارت، با استفاده از آرامترين رنگ. معلوم است آن رنگ سبز، با دقت تمام انتخاب شده. خيلي خاص بود، رنگي كه نماد همۀ خوبيها و زيباييهاي كشور عزيزمان، جمهوري اسلامي ايران است. واقعا بايد به اين طراحيِ قشنگ، آفرين گفت.

بابك، دوشنبه 1387/05/21

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

پيش از اين گفتاورد تمايل مرد 23 ساله به اردوي كهكشانيها بارها نگاشته شده بود، اما اكنون او – با اين سخن – به يكباره دل چالشها را خالي كرد، چه پيشتر اشاره كرده بود “ماندن، چيزي نيست كه در اين تابستان بدان بنگرم.”

از سويي ديگر، مربي باشگاه خيال همه را از ماندن كريستيانو در اولد ترافورد راحت كرد. فرگوسن گفت: “او هرچقدر ستاره باشد، زمان جدايي‌اش نزديك نخواهد بود و بايد همان اندازه كه مادريد را دوست داشت، ياران منچستر را نيز دوست بدارد.”

“هر چه سن او بالاتر رود، از ديد من، در اين باشگاه ارجمندتر و ارجمندتر خواهد گشت.”، مرد اسكات گفت. “اين چيزيست كه براي بزرگان باشگاه نيز روي داده. آنها خواهان جدايي نيستند. ترك يونايتد براي آنها غيرمعمول است. و رونالدو نيز اين را درك مي‌كند.”

“ما گفتگوي خوبي در ليسبون داشتيم و مسائل بسياري را روشن كرديم. او خوب بود و من نيز خشنود شدم و اين، چرايي آنست كه مي‌گويم همه چيز بخوبي پيش مي‌رود.”

“كريستيانو به خود آمده و از اين پيشه [بازي در يونايتد] لذت مي‌برد. او چهار سال اينجا بوده و در افتخارات ما – كه در آينده بخوبي گسترش خواهد يافت – سهيم است، هركجا كه باشيم.” / وبگاه گل

—

پي‌نوشت: اول اينكه خدممتان عرض كنم، ما اين موضوع (ماندن رونالدو در منچستر) را در مقالۀ قبلي، پيش‌بيني كرده بوديم.

بگذريم. خيلي ساده، مي‌خواهم همۀ جستار را در يك گزاره، كوته نويسم: فرگوسن با رونالدو گفتگو كرده و هر دو راضي شده‌اند يك سال ديگر كنار هم بمانند، همين.

حالا چقدر صحبتهاي اين آقاي فرگوسن جالب و دلچسب بوده (و شايد هم جيب‌چسب!)، كاري نداريم؛ ولي هرچي بوده رونالدويي كه تا يك هفته پيش دو آتيشه حرف از مادريد و آب و هواي اسپانيا (!) مي‌زد را وادار كرده نوك بيني مبارك را خيلي جدي بسوي قرمزهاي منچستر كج كند. موضوع جدي‌تر، اينست كه وي در توجيه گفته‌هاي قبلي از جملۀ “احساس مي‌كنم خانواده‌ام به يك چالش نياز داشت تا به من نزديك شود” استفاده كرد. اضافه مي‌كنم: چالشي كه بتوان آنرا با ماست پر كرد!

بابك، شنبه 1387/05/19

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

به گمان بسيار مهاجم مرتغالي من يونايتد – كريستيانو رونالدو – فصل بعد را نيز در اين تيم سپري خواهد كرد، زيرا پيداست كه منچستر تمايل چنداني به هموارسازي راه او تا مادريد ندارد؛ اين چيزيست كه رئيس باشگاه مقصد نيز بدان اشاره كرده.

“رونالدو گفته است دوست دارد اينجا بازي كند، اين رؤياي اوست، اگرچه ما پيشنهادي وسوسه‌انگيز داده‌ايم، بدون اجازۀ منچستر اين آرزويي دست‌نيافتني براي رونالدوست.”

“منچستر خواهان اوست. آنها به‌يكباره براي فروش رونالدو اعلام آمادگي كردند. اين مي‌تواند يك معاملۀ شدني باشد؛ ولي اكنون ما نمي‌توانيم شاهد اين باشيم.” اينها سخنانيست كه رامون كالدرون – رئيس باشگاه رئال مادريد – اخيراً مطرح كرد. وي در ادامه گفت: “روي كاغذ ما هنوز از فرصت كافي برخورداريم. تا پايان آگوست [پايان فصل نقل و انتقالات] دو ماه مانده و منچستر مي‌تواند در اين مدت چراغ سبز را به رئال نشان دهد.”

به جملۀ پيشين او بازمي‌گرديم: “ولي اكنون ما نمي‌توانيم”. محتمل‌ترين معنايي كه مي‌توان به جملۀ پيشين او بازمي‌گرديم: “ولي اكنون ما نمي‌توانيم”. محتمل‌ترين معنايي كه مي‌توان از آن اقتباس كرد، چنين است كه “كريستيانو رونالدو بازي براي منچستر را تا سال آينده ادامه خواهد داد.”

كالدرون و مدير اجرايي منچستر – ديويد جيل – اين هفته در سوييس با يكديگر مذاكره خواهند كرد، چيزي كه روزنامۀ بيست و سه ساله و اسپانيايي آ.اس بدان پرداخته. اين گفتگوي خصوصي، حاشيه‌اي از نشست سران باشگاههاي عضو يوفا در شهر نيون – دوشنبۀ همين هفته – برگزار مي‌گردد.

يونايتد روز گذشته چيزي فراتر از اين نگفت كه “موضوع ارزشمند براي ما، ارتباطات گسترده با برنابئوست”، سخني براي رد شايعه‌اي كه سخنان سران يونايتد را چنين جلوه مي‌داد: “بسيار غيرمنطقي و كلاً مضحك است؛ كريستيانو فروشي نيست.”

با اين حال منسچتر همچنان تأكيد مي‌كند بازيكن مسلماً فروشي نيست، بازيكني كه تا سال 2012 با تيمش قرارداد دارد.

ماه گذشته اين باشگاه اعلام كرد رئال – كه 9 بار در ميان قهرمانان اروپا قهرمان شده – سعي دارد آسايش فكري رونالدو را بر هم زند، اما فيفا پس از آن گفت اين كار هيچ منع قانوني‌اي ندارد.

زانوي رونالدو اين هفته به تيغ جراحان سپرده خواهد شد و بدين ترتيب اگر هم رفتني در كار باشد، اردوي تمريناتي كهكشانيها در آفريقاي جنوبي – كه از 28 تيرماه آغاز خواهد شد – نام او را در فهرست خود نخواهد ديد.

برگردان از وبگاه ياهو! اسپرت

بابك، شنبه 1387/04/22

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.

صبح امروز بود كه خبري خوب و اميدواركننده به من رسيد: چاپ مقالۀ سون‌بال در روزنامۀ ايران ورزشي! بيشتر از اين توضيح نمي‌دم، فقط ببينيد بازديد از مطالب اين وبلاگ تا كجاها رفته.

براي اينكه از حرفم مطمئن بشيد، سري به صفحۀ 5 از شمارۀ 3170 به تاريخ سه‌شنبه 18 تيرماه 1387 اين روزنامه بزنيد. اگر هم حوصله‌اش را نداريد، دو پيوند زير آمادۀ كليك شدن توسط شما هستند:

اصل مقاله در اين وب‌نوشت | برگ مربوط به مقاله در وبگاه رسمي روزنامه | فايل PDF برگ مربوطه از خود روزنامه

جدا از اين، مي‌خواهم يك خواهش نيز از دوستان و بازديدكنندگان محترم بكنم. شايد شما با خواندن يك متن، سوالات و حتي اختلاف نظرهاي بسياري را در مقابل آن ببينيد. خواهش من اينست كه در چنين مواقعي، از طريق بخش “يك پاسخ برايش بگذاريد” يا همان نظرات معروف، مرا نيز در جريان گذاريد. من مطمئنم كه در متنم، اشكالات ريز و درشت بسياري (نه املايي، بلكه مفهومي و محتوايي) هست. پس اگر شما در برطرف ساختن آنها مرا ياري كنيد، بسيار سپاسگزار مي‌شوم. توجه داشته باشيد كه بخش نظرسنجي براي عموم باز است و شما هيچ دردسري را براي ارسال نظر خود – برخلاف خيلي سايتها و وبلاگهاي ديگر – در پيش نخواهيد داشت.

تندرست باشيد، بابك، چهارشنبه 1387/04/19

خبرنامه يكي از دستاوردهاي بسيار سودمند فناوري نوين است. شما نيز با عضويت ساده در خبرنامۀ اين وب‌نوشت، هم از واپسين فناوري بهره گيريد، و هم خيلي آسان، هر روز دسته‌كم از به‌روز شدن سون‌بال آگاه گرديد.